مبدل حروف بزرگ RMB

درون یک موقعیت رقمی، صفرهای پیاپی به یک 零 تبدیل می‌شوند؛ یک گروه چهار رقمی کامل که صفر است، واحد ندارد و فقط زمانی یک 零 اضافه می‌شود که چیزی بعد از آن بیاید.

۱٬۰۰۰٬۰۰۵ به 壹佰万零伍元整 تبدیل می‌شود، ۱۰۰٬۵۰۰ به 壹拾万零伍佰元整 تبدیل می‌شود، و ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ به 壹佰万元整 تبدیل می‌شود — صفرهای پایانی همیشه حذف می‌شوند.

مقداری که در yuan تمام می‌شود باید با 整 دنبال شود؛ مقداری که fen دارد هرگز 整 نمی‌گیرد.

وقتی رقم jiao صفر است اما fen نه، موقعیت jiao یک 零 می‌گیرد: ۱۰۰٫۰۵ به 壹佰元零伍分 تبدیل می‌شود، در حالی که ۱۰٫۵۰ به 壹拾元伍角 تبدیل می‌شود — 整 بعد از jiao اختیاری است و این ابزار آن را حذف می‌کند.

بعد از jiao و fen، li、hao、si و hu می‌آیند که هر کدام یک دهم واحد قبلی هستند: ۱ yuan = ۱۰ jiao = ۱۰۰ fen = ۱۰۰۰ li = ۱۰۰۰۰ hao.

پرداخت‌ها در fen متوقف می‌شوند، اما حسابداری سود را در li محاسبه می‌کند و قیمت‌های واحد و نرخ ارز اغلب چهار اعشار (hao) دارند، پس این ابزار تا hu — شش رقم — را بدون حذف کردن می‌خواند. ۱۲٫۳۴۵۶ به 壹拾贰元叁角肆分伍厘陆毫 تبدیل می‌شود و ۱٫۰۰۵ به 壹元零伍厘 تبدیل می‌شود، با این که موقعیت خالی هنوز یک 零 می‌گیرد.

این دو فقط در شکل کاراکترها تفاوت دارند؛ خوانش ارقام و تمام قوانین صفر یکسان است. در سنّی 貳، 參، 陸، 萬، 億 و 圓 نوشته می‌شود، که معمولاً در اسناد رسمی هنگ کنگ، ماکائو و تایوان دیده می‌شود. در ساده‌نویسی 贰، 叁، 陆، 万، 亿 و 元 نوشته می‌شود.

اگر مطمئن نیستید که طرف مقابل کدام را انتظار دارد، هر دو را کپی کنید و از او تأیید بگیرید.

حداکثر 15 رقم صحیح و 6 رقم اعشار، یعنی تا 999,999,999,999,999.999999 (حدود 1000 تریلیون). برای مبالغ بزرگتر به واحدهای بالاتر از 万亿 نیاز است که توافق رسمی روی نحوه نوشتن آن‌ها وجود ندارد، بنابراین ابزار به شما می‌گوید که خارج از محدوده است به جای اینکه نتیجه‌ای احتمالاً نادرست ایجاد کند.

فاکتورهای روزمره، قراردادها و حسابداری بسیار کمتر از این مبلغ هستند.

روی فاکتور نیست. طبق ماده ۹ قانون اسناد تجاری چین، مبلغ، تاریخ صدور و نام دریافت‌کننده هرگز قابل تغییر نیستند – سند تغییر یافته باطل است؛ سایر ورودی‌ها را نویسنده اصلی می‌تواند تصحیح کند و باید تصحیح را امضا کند. برای چک یا سند تعهدی، این یعنی باطل کردن آن و شروع مجدد، و مبلغ اشتباه فاکتور نیز قابل ویرایش نیست: باید باطل شود یا با یادداشت اعتباری لغو گردد.

هیچ‌کدام – سند نامعتبر است. طبق ماده ۸ قانون اسناد تجاری، مبلغ باید هم با حروف بزرگ چینی و هم با ارقام ثبت شود و هر دو کاملاً مطابقت داشته باشند؛ سندی که در این موارد مغایرت داشته باشد، باطل است. فاکتورها و رسیدها در عمل همین انتظار را دارند: عدم تطابق به معنای باطل کردن و صدور مجدد، یا ارسال آن برای تصحیح است. بازخوانی ارقام بلافاصله پس از نوشتن عبارت، ارزان‌ترین راه برای جلوگیری از صدور مجدد است.

با توجه به دلایل معمولی که بانک یا واحد مالی سند را رد می‌کند: عدم وجود «整»؛ موقعیت صفر جیائو به شکل «零» نوشته نشده است (۱۰۰.۰۵ به صورت «壹佰元伍分» نوشته می‌شود)؛ «弍» یا «贰» که یک خط را از دست داده برای «贰» نوشته شده است؛ «参» به جای «叁» نوشته شده؛ کاراکترهای ساده‌سازی شده غیراستاندارد مانند «六» به جای «陆»؛ و فضای خالی اطراف مبلغ که امکان اضافه کردن موارد دیگر را فراهم می‌کند. عبارت را از سمت چپ بدون فاصله بنویسید، «整» را بعد از یوان نگه دارید و ارقام را به نزدیک علامت «¥» بچسبانید و تا بهن پر کنید – همه این‌ها به این منظور است که هیچ چیزی نتواند اضافه شود.

بله، و از همان ریشه. اسناد ژاپنی «壱»، «弐»، «参»، «拾» و «萬» را می‌نویسند که با فرم‌های چینی «壹»، «贰»، «叁»، «拾» و «万» مطابقت دارند؛ اسناد رسمی کره‌ای نیز اعداد بزرگ چینی را حفظ می‌کنند. دانستن این نگاشت یک دور تایید در اوراق مرزی را ذخیره می‌کند، اما جزئیات برای هر زبان متفاوت است، پس همچنان طبق درخواست طرف مقابل عمل کنید.

قوانین از نظر ماهیت یکسان هستند اما از نظر عادت متفاوت‌اند. اسکناس‌های سرزمین اصلی از استاندارد پر کردن اسکناس‌ها و رسیدها پیروی می‌کنند و مبلغ کامل یوان را با «整» پایان می‌دهند. چکی در تایوان باید مبلغ را به حروف چینی مستقیماً بعد از «新台币» بنویسد، بدون فاصله، و همچنین با «整» پایان یابد — ۱۰۰۴ به «壹仟零肆元» تبدیل می‌شود. چک‌های هنگ کنگ از حروف سنتی استفاده می‌کنند و عادت دارند مبلغ کامل را با «正» به جای «整» خاتمه دهند، در حالی که خط انگلیسی از «Only» استفاده می‌کند. برای مدارک مرزی، هر چیزی که بانک دریافت کننده درخواست کند را دنبال کنید: مبلغ یکسان ممکن است با یک حرف در میان سه منطقه تفاوت داشته باشد، و چک برگشتی یعنی باید دوباره آن را پر کنید.

پاسخ معمول این است: مبلغ به حروف. اسناد رسمی انگلیسی مبلغ را در دو خط تقسیم می‌کنند: ارقام و حروف — و مبلغ چینی (大写) همانی است که به حروف نوشته می‌شود، بنابراین معمولاً به عنوان مبلغ RMB به حروف ترجمه می‌شود. فرم‌های انتقال بانکی و قالب‌های فاکتور اغلب «مبلغ به حروف و ارقام» را چاپ می‌کنند و انتظار دارند هر دو خط پر شوند.

خود کاراکترها (壹، 贰，叁 و غیره) به عنوان «مبلغ بزرگ چینی» یا گاهی «فرم بزرگ مبلغ RMB» نامیده می‌شوند.

اما آن را به «حروف بزرگ» یا «حروف بزرگ حروف» ترجمه نکنید: در انگلیسی روزمره این معنای حروف بزرگ در یک کلمه است، در حالی که مبلغ چینی (大写) ارتباطی با حروف بزرگ ندارد — صرفاً فراخوانی آن به «حروف بزرگ» به راحتی به عنوان تبدیل اعداد به حروف بزرگ شنیده می‌شود.

قاعده کلی: برای هر چیزی که فردی می‌خواند — اسناد بین‌مرزی، بانک خارجی یا طرف قرارداد — مبلغ را به حروف بنویسید؛ برای نرم‌افزار، صفحه‌ها یا تنظیمات، عبارت «مبلغ بزرگ چینی» واضح‌تر است.

فرم حروف بزرگ برای جلوگیری از دستکاری است: کاراکترهایی مانند 壹、贰 و叁 تغییرشان سخت است، در حالی که یک عدد ساده مانند 一 را می‌توان با دو خط اضافی به 二、三 یا 十 تبدیل کرد.

استاندارد بانک خلق چین برای پر کردن چک‌ها و رسیدها یک عبارت واحد برای همه تعریف کرده است، و این همان چیزی است که بانک‌ها، ادارات مالیاتی و تیم‌های مالی بررسی می‌کنند — پس این یک انتخاب آزاد نیست.

روایت رایج‌ترین آن به سلسله مینگ چین اشاره دارد: پس از پرونده فساد گو هوان، امپراتور بنیانگذار ژو یوانژانگ دستور داد 壹贰叁 به جای ۱ ۲ ۳ در حسابداری استفاده شود، زیرا فرم‌های پیچیده تغییرشان بسیار سخت‌تر است. زمان‌بندی دقیق مورد اختلاف است، اما هدف مشخص است: جایگزین کردن کاراکترهای قابل ویرایش آسان با کاراکترهای سخت. یک 一 فقط به دو خط اضافی نیاز دارد تا به 二، 三 یا 十 تبدیل شود، در حالی که 壹 تقریباً هیچ نقطه دستکاری‌ای باقی نمی‌گذارد.

هر دو. استاندارد چین برای پر کردن صورت‌حساب‌ها و رسیدها، 元 را مشخص می‌کند و همچنین 圆 و 正 را مجاز می‌داند. 圆 در اصل واحد دلار نقره بود و بعداً به عنوان کاراکتر رسمی واحد پول به کار رفت. زمانی که اسکناس بازطراحی شده ۱۰۰ یوان در سال ۲۰۱۵ با 壹佰圆 عرضه شد، مردم آن را غلط تایپ دانستند و بحث در رسانه‌ها وایرال شد: طبق قانون بانک خلق چین، واحد پول 元 است، در حالی که فرهنگ لغت معاصر چین، 圆 را به عنوان معتبر جایگزین 元 فهرست می‌کند. از آنجایی که عدد به صورت رسمی 壹佰 نوشته شده بود، واحد پول نیز با کاراکتر رسمی متناظر یعنی 圆 نوشته شد. این ابزار در حالت ساده، 元 و در حالت سنتی، 圆 را می‌نویسد تا با این دو عادت هماهنگ باشد. اگر طرف گیرنده روی یک فرم خاص اصرار دارد، مجموعه کاراکترها را تغییر دهید یا پس از کپی کردن، متن را ویرایش کنید.

چون استفاده از بزرگ‌نویس پرهزینه است: این کاراکترها فشرده هستند و نوشتن و خواندن آن‌ها کند است، یک خط گم شده کل کاراکتر را تغییر شکل می‌دهد و یک خط اضافه می‌تواند آن را به کاراکتر دیگری تبدیل کند — و نمی‌توان آن‌ها را با سیستم‌های حسابداری محاسبه کرد یا وارد آن‌ها کرد.

جلوگیری از دستکاری تنها در فیلد مبلغ ارزش این هزینه را دارد، جایی که تغییر یک رقم پول را جابجا می‌کند. به همین دلیل یک فاکتور نیاز به ثبت همزمان و تطابق مبلغ بزرگ‌نویس و ارقام دارد، در حالی که بقیه چیزها در اعداد معمولی باقی می‌مانند — دو نوع نوشتار کنار هم قرار دادن، سازش است که جایگزین اسناد کاملاً بزرگ‌نویس می‌شود.

اصلاً هیچ ارتباطی ندارد. هر کدام از آن‌ها کاراکترهای وام‌گرفته هستند که به دلیل صدای مشابه و تعداد خطوط زیاد انتخاب شده‌اند: 壹 در اصل به معنای تعهد یکدلانه، 贰 به معنای خیانت یا معاون، 叁 معادل 参 (به معنای پیوستن)، 肆 به معنای بی‌احتیاطی، 伍 به معنای گروه پنج نفره، 陆 به معنای خشکی بالاتر از سطح آب، 柒 درخت لاک، 捌 نوعی دیسک‌خشک‌کن، ۹ سنگ گرانبهای سیاه، 拾 به معنای برداشتن. حتی 仟 و 佰 از 阡陌، مسیرهای پیاده‌روی بین مزارع، وام گرفته شده‌اند. از آنجایی که معانی اصلی آن‌ها ارتباطی با شمارش ندارند و در نوشتار روزمره کمیاب هستند، نوشتن و تشخیص آن‌ها زمان‌بر است – دقیقاً همان اثری که جلوگیری از دستکاری نیاز دارد.

بسیار پیش از سلسله مینگ. 壹, 叁 و 伍 نخستین مواردی بودند که برای شمارش به کار گرفته شدند، و در متون همچون گوانزی، زوژوان و آی‌چینگ به عنوان اعداد ظاهر گشتند؛ 贰, 肆, 捌, 玖 و 拾 در دوره تانگ و سونگ مشخص شدند، و دفتر یادداشت لو یو در قرن دوازدهم میلادی از 柒 به عنوان یک عدد بزرگ ثبت کرده است. آنچه پرونده گو هوآن به همراه آورد، اختراع نبود، بلکه پذیرش رسمی بود: از آن پس، تمامی حساب‌های کشور باید از آن‌ها استفاده می‌کردند.