เครื่องแปลงตัวอักษรใหญ่ RMB

ภายในตำแหน่งหลักเดียวกัน ศูนย์ติดต่อจะถูกย่อลงเป็น 零 เดียว กลุ่มสี่หลักที่เป็นศูนย์ทั้งหมดจะไม่ต้องใส่หน่วย และจะเพียงแค่ใส่ 零 หนึ่งตัวเมื่อมีตัวเลขอื่นตามมาเท่านั้น

1,000,005 จะกลายเป็น 壹佰万零伍元整, 100,500 จะกลายเป็น 壹拾万零伍佰元整 และ 1,000,000 จะกลายเป็น 壹佰万元整 — ศูนย์ปลายเสมอจะถูกเว้นไว้

จำนวนเงินที่หยุดที่ yuan จะต้องตามมาด้วย 整 เสมอ ส่วนจำนวนเงินที่มี fen จะไม่มีวันต้องใส่ 整

เมื่อตำแหน่ง jiao เป็นศูนย์แต่ fen ไม่เป็นศูนย์ จะต้องใส่ 零 ในตำแหน่ง jiao: 100.05 จะกลายเป็น 壹佰元零伍分, ส่วน 10.50 จะกลายเป็น 壹拾元伍角 — การใส่ 整 หลังจาก jiao เป็นตัวเลือก และเครื่องมือนี้จะไม่ใส่

หลังจาก jiao และ fen จะเป็น li, hao, si และ hu โดยแต่ละหน่วยคือหนึ่งในสิบของหน่วยก่อนหน้า: 1 yuan = 10 jiao = 100 fen = 1000 li = 10000 hao

การชำระเงินส่วนใหญ่หยุดที่ fen แต่การบัญชีจะคำนวณดอกเบี้ยในหน่วย li และใบเสนอราคาสำหรับราคาต่อหน่วยและอัตราแลกเปลี่ยนมักจะมีทศนิยมสี่ตำแหน่ง (hao) ดังนั้นเครื่องมือนี้จะอ่านจนถึงหน่วย hu — หกตำแหน่ง — โดยไม่ตัดทิ้ง 12.3456 จะกลายเป็น 壹拾贰元叁角肆分伍厘陆毫 และ 1.005 จะกลายเป็น 壹元零伍厘 โดยตำแหน่งที่ว่างจะยังคงใส่ 零 เหมือนเดิม

ทั้งสองแตกต่างกันเพียงรูปร่างตัวอักษรเท่านั้น อ่านเลขและกฎทุกศูนย์เหมือนกันทุกประการ ตัวดั้งเดิมเขียน 貳, 參, 陸, 萬, 億 และ 圓 ซึ่งพบบนเอกสารของฮ่องกง มาเก๊า และไต้หวันโดยทั่วไป ส่วนตัวง่ายเขียน 贰, 叁, 陆, 万, 亿 และ 元

หากคุณไม่แน่ใจว่าฝ่ายตรงข้ามตัวไหน ให้คัดลอกทั้งสองแล้วให้พวกเขายืนยัน

หลักจำนวนเต็มสูงสุด 15 หลัก และทศนิยมสูงสุด 6 ตำแหน่ง คือ สูงสุด 999,999,999,999,999.999999 (ประมาณ 1,000 ล้านล้าน) จำนวนที่มากกว่านี้จะต้องใช้หน่วยที่สูงกว่า 万亿 ซึ่งยังไม่มีข้อตกลงร่วมกันเกี่ยวกับถ้อยคำ จึงทำให้เครื่องมือแจ้งว่าจำนวนนอกเหนือขอบเขต แทนที่จะสร้างผลลัพธ์ที่อาจมีการจัดเรียงไม่ตรงกัน

ใบแจ้งหนี้ สัญญา และบัญชีประจำวันอยู่ไกลกว่าตัวเลขนี้มาก

ไม่ใช่ใบเรียกเก็บเงิน ตามมาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติตั๋วเงินของจีน จำนวนเงิน วันที่ออก และชื่อผู้รับเงินไม่อาจแก้ไขได้เลย — ตั๋วเงินที่มีการแก้ไขถือเป็นโมฆะ ข้อมูลอื่น ๆ ผู้เขียนเดิมสามารถแก้ไขได้ โดยต้องลงลายมือชื่อในส่วนที่แก้ไข

สำหรับเช็คหรือตั๋วสัญญาใช้เงิน หมายถึงการทำให้โมฆะและเริ่มต้นใหม่ และจำนวนเงินในใบแจ้งหนี้ที่ไม่ถูกต้องก็ไม่สามารถแก้ไขได้เช่นกัน ต้องทำให้โมฆะหรือยกเลิกด้วยบันทึกเครดิต

ทั้งสองไม่มีผล — เอกสารฉบับนั้นไม่ถูกต้อง ตามมาตรา 8 แห่งพระราชบัญญัติตั๋วเงิน จำนวนเงินต้องระบุทั้งข้อความอักษรไทยยก (大写ภาษาจีน) และตัวเลข และทั้งสองต้องตรงกันอย่างแม่นยำ ตั๋วเงินที่มีความแตกต่างกันจะถือเป็นโมฆะ

ในทางปฏิบัติ ใบแจ้งหนี้และใบรับเงินก็มีข้อกำหนดเดียวกัน ความไม่ตรงกันหมายถึงต้องทำให้โมฆะและออกใหม่ หรือส่งกลับไปแก้ไข การตรวจสอบตัวเลขอีกครั้งทันทีหลังจากเขียนข้อความเป็นวิธีที่ประหยัดที่สุดในการหลีกเลี่ยงการออกใหม่

จากสาเหตุที่ธนาคารหรือฝ่ายการเงินมักปฏิเสธเอกสาร ได้แก่ การขาดคำ "整"; การเขียนตำแหน่งศูนย์เซียว (角) ไม่ถูกต้องเป็น "零" (เช่น 100.05 เขียนเป็น "壹佰元伍分"); การเขียน "弍" หรือ "贰" ที่ขาดเส้นขีดหนึ่งแทน "贰"; การเขียน "参" แทน "叁"; การใช้ตัวอักษรย่อที่ไม่เป็นมาตรฐาน เช่น "六" แทน "陆"; และการเว้นช่องว่างรอบจำนวนเงินที่อาจมีการเพิ่มข้อความเข้ามา

เขียนข้อความชิดซ้ายโดยไม่มีช่องว่าง เว้น "整" หลังหน่วย "元" และเขียนตัวเลขชิดสัญลักษณ์ "¥" และเติมให้ครบถึงหน่วย "分" — ทั้งหมดนี้เพื่อป้องกันไม่ให้มีการเพิ่มข้อความเข้ามา

ใช่ และมาจากรากเดียวกัน ตั๋วเงินของญี่ปุ่นเขียน "壱" "弐" "参" "拾" และ "萬" ซึ่งสอดคล้องกับรูปแบบภาษาจีน "壹" "贰" "叁" "拾" และ "万"; เอกสารทางการของเกาหลียังคงใช้ตัวเลขอักษรไทยยกของภาษาจีนเช่นกัน

การทราบความสอดคล้องนี้ช่วยประหยัดเวลาการยืนยันหนึ่งครั้งสำหรับเอกสารข้ามพรมแดน แต่รายละเอียดแตกต่างกันในแต่ละภาษา ดังนั้นยังคงต้องปฏิบัติตามที่ฝ่ายตรงข้ามต้องการ

กฎเกณฑ์มีเนื้อหาเหมือนกันแตกต่างกันที่นิสัย การเรียกเก็บเงินบนแผ่นดินใหญ่ใช้มาตรฐานสำหรับการกรอกใบเรียกเก็บเงินและใบเสร็จ และจบจำนวนเงินทั้งดอลลาร์ด้วย "整" เช็คในไต้หวันต้องสะกดจำนวนเงินเป็นอักษรจีนต่อจาก "新臺幣" โดยเขียนไม่มีช่องว่าง และยังจบด้วย "整" ด้วย เช่น 1,004 เขียนเป็น "壹仟零肆元" เช็คฮ่องกงใช้อักษรแบบดั้งเดิมและนิสัยปิดจำนวนเงินทั้งด้วย "正" แทนที่จะเป็น "整" ส่วนส่วนภาษาอังกฤษใช้ "Only" สำหรับเอกสารข้ามพรมแดน ให้ปฏิบัติตามสิ่งที่ธนาคารผู้ร้องขอ ก็เพราะจำนวนเงินเดียวกันอาจต่างกันเพียงตัวอักษรเดียวระหว่างสามแห่ง และเช็คที่ส่งคืนหมายถึงต้องทำใหม่

คำตอบปกติคือ amount in words เอกสารภาษาอังกฤษจะแบ่งจำนวนเงินออกเป็นสองบรรทัด คือ ตัวเลขและคำ — ส่วน "จำนวนเงินตัวพิมพ์ใหญ่" ภาษาจีนคือส่วนที่เขียนเป็นคำ จึงมักแปลว่า RMB amount in words แบบฟอร์มโอนเงินผ่านธนาคารและเทมเพลตใบแจ้งหนี้มักพิมพ์ทั้ง amount in words และ figures โดยคาดหวังว่าจะต้องกรอกทั้งสองบรรทัด

ตัวอักษรเอง (壹 贰 叁 เป็นต้น) เรียกว่า จำนวนเงินตัวพิมพ์ใหญ่ภาษาจีน หรือบางครั้งก็เรียกว่ารูปแบบตัวพิมพ์ใหญ่ของจำนวนเงิน RMB

แต่อย่าแปลว่า uppercase หรือ capital letters นะครับ: ในภาษาอังกฤษทั่วไปคำเหล่านี้หมายถึงตัวพิมพ์ใหญ่ของอักษร ในขณะที่ "จำนวนเงินตัวพิมพ์ใหญ่" ภาษาจีนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับรูปแบบอักษรเลย — การเรียกว่า uppercase เพียงอย่างเดียวอาจทำให้เข้าใจผิดว่ากำลังเปลี่ยนตัวเลขให้เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ได้ง่ายๆ

กฎที่ควรปฏิบัติ: สิ่งที่ผู้อ่านจะเห็น — เอกสารข้ามพรมแดน ธนาคารต่างประเทศ หรือคู่สัญญา — ให้เขียนจำนวนเงินเป็นคำ; สำหรับซอฟต์แวร์ หน้าจอ หรือการตั้งค่า จำนวนเงินตัวพิมพ์ใหญ่ภาษาจีนเป็นคำที่ชัดเจนกว่า

รูปแบบตัวใหญ่มีไว้ป้องกันการปลอมแปลง: ตัวอักษรอย่าง 壹, 贰 และ 叁 ยากต่อการเปลี่ยนแปลง ในขณะที่ตัว 一 เพียงตัวเดียวสามารถดัดแปลงเป็น 二, 三 หรือ 十 ได้ด้วยการเพิ่มขีดเพียงสองขีด

ธนาคารประชาชนแห่งประเทศจีนได้กำหนดรูปแบบการเขียนสำหรับใบเรียกเก็บเงินและใบเสร็จมาตรฐานสำหรับทุกคน และนี่คือสิ่งที่ธนาคาร สำนักงานภาษี และทีมการเงินใช้ในการตรวจสอบ ดังนั้นจึงไม่สามารถเลือกเขียนแบบอิสระได้

เรื่องเล่าที่มักมีการบอกต่อกันมากที่สุดเกี่ยวข้องกับราชวงศ์มิงของจีน: หลังคดีการทุจริตของกัว ฮวน จู่หยวนจิง จักรพรรดิผู้ก่อตั้งได้สั่งให้ใช้ 壹贰叁 แทน 一 二 三 ในบัญชี เนื่องจากรูปแบบที่สลับซับซ้อนเหล่านี้แก้ไขได้ยากมากกว่ามาก

การนับเวลาที่แน่นอนยังไม่มีข้อพิพาท แต่เจตนานั้นชัดเจน: เปลี่ยนอักขระที่แก้ไขได้ง่ายเป็นอักขระที่แก้ไขยาก — 一 ต้องเพียงแค่เพิ่มเส้นขีดอีก 2 เส้นก็กลายเป็น 二, 三 หรือ 十 ได้แล้ว ในขณะที่ 壹 แทบจะไม่มีช่องว่างให้แก้ไขเลย

ทั้งสองแบบ. มาตรฐานการกรอกใบเรียกเก็บเงินและใบเสร็จของจีนระบุให้ใช้ 元 และยังอนุญาตให้ใช้ 圆 และ 正 ด้วย เดิมที 圆 เป็นหน่วยของเงินดอลลาร์เงิน และภายหลังก็นำมาใช้เป็นอักขระทางการสำหรับหน่วยสกุลเงิน

เมื่อธนบัตร 100 หยวนฉบับปรับปรุงออกมาในปี 2015 โดยมีคำว่า 壹佰圆 บนธนบัตร ผู้คนกล่าวว่าเป็นการพิมพ์ผิด และข้อถกเถียงนี้แพร่ระบาดอย่างรวดเร็ว: ตามกฎหมายของธนาคารประชาชนแห่งจีน หน่วยคือ 元 ในขณะที่พจนานุกรมจีนร่วมสมัยระบุว่า 圆 เป็นรูปแบบที่ยอมรับได้ของ 元 — และเนื่องจากตัวเลขเขียนด้วย 壹佰 ซึ่งเป็นรูปแบบทางการ หน่วยจึงเขียนด้วย 圆 ที่สอดคล้องกับรูปแบบทางการนี้

เครื่องมือนี้จะเขียน 元 ในโหมดเรียบง่าย และเขียน 圆 ในโหมดดั้งเดิมเพื่อให้สอดคล้องกับสองนิสัยเหล่านี้ หากฝ่ายรับต้องการรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง เพียงเปลี่ยนชุดอักขระหรือแก้ไขข้อความหลังจากคัดลอก

เพราะการใช้ตัวพิมพ์ใหญ่มีค่าใช้จ่ายสูง: อักษรมีลักษณะหนาแน่น เขียนและอ่านช้า เส้นที่ขาดไปเพียงเส้นเดียวก็ทำให้อักษรเสียรูป และเพิ่มเส้นอีกเส้นก็กลายเป็นอักษรอื่นได้ — และไม่สามารถประมวลผลหรือป้อนเข้าระบบบัญชีได้ การป้องกันการดัดแปลงคุ้มค่าเฉพาะกับช่องจำนวนเงินเท่านั้น ที่การเปลี่ยนเลขเดียวหมายถึงการเคลื่อนย้ายเงิน นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมใบเรียกเก็บเงินจึงต้องบันทึกจำนวนเงินตัวพิมพ์ใหญ่และเลขควบคู่กันให้ตรงกัน ส่วนอย่างอื่นยังคงใช้เลขธรรมดา — การใช้ทั้งสองระบบควบคู่กันคือวิธีประนีประนอมที่แทนที่เอกสารทั้งหมดด้วยตัวพิมพ์ใหญ่

ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลย — ทุกอักขระเป็นอักขระที่ยืมมา โดยเลือกมาจากเสียงที่ตรงกันและเส้นขีดที่หนาแน่น: 壹 เดิมหมายถึงความจงรักภักดีแบบเดี่ยว, 贰 หมายถึงการทรยศหรือรอง, 叁 ใช้แทน 参 (เข้าร่วม), 肆 หมายถึงความประมาท, 伍 หมายถึงกลุ่มห้าคน, 陆 หมายถึงพื้นที่แห้งแล้งเหนือระดับน้ำ, 柒 หมายถึงต้นแล็กเกอร์, 捌 หมายถึงชนิดของจอบ, 玖 หมายถึงอัญมณีสีดำ, 拾 หมายถึงหยิบขึ้นมา แม้แต่ 仟 และ 佰 ก็ยืมมาจาก 阡陌 ซึ่งเป็นเส้นทางเท้าระหว่างทุ่งนา

เนื่องจากความหมายเดิมของพวกมันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการนับ และเป็นอักขระที่ไม่ค่อยพบในการเขียนประจำวัน จึงเขียนช้าและจดจำช้า — ซึ่งเป็นผลกระทบที่ตรงกับสิ่งที่ต้องการในการป้องกันการปลอมแปลง

นานมากก่อนราชวงศ์หมิง 壹 叁 และ 伍 เป็นตัวเลขที่ถูกใช้ยืมมาก่อนสำหรับการนับ ซึ่งปรากฏเป็นตัวเลขในข้อความต่างๆ เช่น ใน Guanzi, Zuo Zhuan และ I Ching ส่วน 贰, 肆, 捌, 玖 และ 拾 ได้รับการกำหนดในช่วงราชวงศ์ถังและซง และโน้ตบุ๊กของ Lu You ในศตวรรษที่ 12 ได้บันทึกไว้แล้วว่า 柒 ถูกใช้เป็นตัวเลขตัวใหญ่ สิ่งที่คดี Guo Huan นำมาคือไม่ใช่การประดิษฐ์ แต่เป็นการนำไปใช้อย่างเป็นทางการ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาบัญชีทั้งประเทศจึงต้องใช้ตัวเลขเหล่านี้